Badanie CRP i OB


3.75 avg. rating (76% score) - 8 votes

Badanie CRP i OB

Diagnostyka laboratoryjna stanów zapalnych

Sprawdź gdzie wykonasz badanie CRP i OB- punkty pobrań ŚLA

Stan zapalny stanowi naturalną reakcję organizmu, a ściślej mówiąc układu odpornościowego na działający czynnik uszkadzający. Ma na celu usunięcie czynnika sprawczego i naprawę, regenerację uszkodzonej tkanki.
Czynniki odpowiadające za ten proces można podzielić na czynniki fizyczne (wysoka/niska temperatura, promieniowanie jonizujące, urazy mechaniczne), chemiczne (kwasy, zasady, alkohol, leki itd.) i biologiczne (drobnoustroje – bakterie, wirusy, grzyby, pasożyty, alergeny). Badanie CRP i OB

Zapalenie może mieć charakter miejscowy lub uogólniony.
Do objawów towarzyszących zapaleniu miejscowemu należą zaczerwienie, gorączka, obrzęk, ból oraz utrata funkcji.
Ostre zapalenie trwa kilka dni i kończy się całkowitym wyzdrowieniem.
Przewlekłe zapalenie związane jest rozwojem wielu chorób, gdyż nie udaje się trwale usunąć czynnika sprawczego

Jednym z wykładników stanu zapalnego jest leukocytoza – zwiększona liczba krwinek białych we krwi. Nie jest to jednak regułą, gdyż niektóre infekcje, zwłaszcza wirusowe mogą przebiegać z obniżeniem liczby leukocytów.

OB – Odczyn Biernackiego; polega na pomiarze szybkości opadania krwinek czerwonych, nie jest jednak wskaźnikiem swoistym. Wartości prawidłowe nie wykluczają choroby (zakażenia wirusowe, nowotwory).

CRP – białko C – reaktywne należy do białek ostrej fazy – grupy białek osocza powstających w wątrobie, których stężenia wzrastają w stanach zapalnych. Ma duże znaczenie kliniczne, a jego stężenie w ostrych infekcjach wzrosnąć może nawet 1000-krotnie. Zwykle infekcjom bakteryjnym towarzyszy wyższy wzrost CRP niż wirusowym. Pamiętajmy jednak, że zapaleniom miejscowym, łagodnym infekcjom wirusowym, a także zapaleniom przewlekłym nie musi towarzyszyć wzrost tego białka.

C1 inhibitor esterazy – białko ostrej fazy, oznaczane przede wszystkim w diagnostyce wrodzonego obrzęku naczynioruchowego

C-3 składnik dopełniacza – układ dopełniacza stanowi zespół białek osocza uczestniczących w wielu ważnych mechanizmach odpowiedzi odpornościowej organizmu. Wzmagając reakcję zapalną, pomaga w usuwaniu np. bakterii z ustroju. Składniki dopełniacza oznacza się głównie w chorobie kompleksów immunologicznych, diagnostyce kłębuszkowego zapalenia nerek, zapalenia naczyń, tocznia rumieniowatego, krioglobulinemii. W wymienionych stanach obserwujemy obniżone stężenie składowych dopełniacza. Wyniki takie mogą również pojawić się w przebiegu chorób nowotworowych i przewlekłych zapaleń.
W stanach zapalnych składniki dopełniacza wzrastają podobnie jak białka ostrej fazy, lecz zazwyczaj w tych sytuacjach przeprowadza się oznaczenie stężenia CRP.

C-4 składnik dopełniacza – rola i wskazania do oznaczania są takie same jak w przypadku składowej C3.

Fibrynogen – stanowi białko ostrej fazy; uczestniczy w procesie krzepnięcia krwi, dlatego jego oznaczanie jest wskazane w przypadkach zaburzeń dotyczących tego procesu. Białko to wytwarzane jest w wątrobie, dlatego w przypadku marskości czy zapalenia tego narządu synteza fibrynogenu może być zmniejszona. Zaburzenie produkcji białka może być wrodzone lub wynikać z przyjmowania niektórych leków. Podwyższone stężenia fibrynogenu stwierdzić można w stanach zapalnych, oparzeniach, nowotworach, mocznicy, nadciśnieniu tętniczym.
Ważny jest fakt, że stałe podwyższenie stężenia fibrynogenu stanowi niezależny czynnik ryzyka chorób sercowo – naczyniowych.

Badanie CRP oraz OB występują także w kilku naszych pakietach badań– zestawach, które pozwalają oszczędzać. Zapraszamy do naszych punktów pobrań!

Wpis przygotowany na podstawie:

Aldona Dembińska-Kieć, Jerzy W.Naskalski. Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej.Urban & Parner. Wroacław 2010

Mirosława Pietruczuk,Anna Bartoszko-Tyczkowska. Diagnostyka laboratoryjna Poradnik kliniczny.Urban & Partner., Wrocław 2013

Franciszek Kokot Stefan Kokot. Badania laboratoryjne zakres norm i interpretacja. Wydawnictwo lekarskie PZWL, Warszawa 2004

Diagnostyka laboratoryjna Journal of Laboratory Diagnostics. Fundacja Rozwoju Diagnostyki Laboratoryjnej, Kraków 2010-2013

Zobacz także: